Geranimo's Western trailriding Belgium

Inmiddels een weekeind voorbij ,denkend hoe het is kunnen gebeuren, ja na een jaar van incident vrij opstappen op mijn paard , opnieuw even de bodem voelen is niet zo prettig. Black en blue, feel the life, moet ik zeggen nog de week uitzitten op doktersadvies. Beetje bij beetje gaat het beter , en denk al aan een paar oefeningen die ik eens wil proberen op dat blondje van mij. Neen niet Christel , maar mijn lieve Mystic , die me naar de bodem begeleide. Trachten haar terug te leren stilstaan bv om op te zadelen kan de controle nadien al wat vereenvoudigen. Een paar wijze gesprekken leren me dat dit wel eens kan verlopen. In ieder geval worden we er wel wijzer van toch ?. Heb op google+ in een communety gelezen over een schakel waardoor een koord gerijgd kan worden , die bij spanning eigenlijk gaat doorslippen waardoor er geen spanning op het halster ontstaat en paniek vermeden word. Ik moet dat ding opzoeken en aankopen voor deze trainingen. Opzadelen terwijl madam aangebonden ...

Jezus wat een start ! Men moet er maar achterkomen dat je merry opnieuw hormonale probleempjes heeft. Dicht bij manege Dragg ,in Hoeilaart mochten we bij een priveestal op de parking opzadelen. Gepakt en gezakt wil ik opstappen , en geeft Mystic me plotseling zonder aanleiding een pas opzij en een draai onder me door , ikke men evenwicht kwijt en de harde weg met grote stukken steen op. Die geven niet mee zo blijkt. Mystic besluit inmiddels alvast om de straat te gaan inspecteren. Toegesnelde hulp van de vriendelijke eigenaar en een stalknecht hebben haar al snel terug bij mij , die intussen is rechtgekropen. ( Ja springen gaat niet meer ze ).opnieuw een poging om op te stappen gaf duidelijk geen goede optie aan, dan maar de juffrouw loungeren in een kleine buitenbak. Eerst die meneer er eens op , meer uit nieuwschierigheid, dan ik er weer op , en wat denk je ... Natuurlijk doodgewoon op haar gemakje braaf luisteren de route aangezet richting het woud . Op weg ....👍

Toen we zaterdag morgen omstreek 8 u 15 , bij de kerk van Prosperpolder afladen om een tocht te wagen op de dijken in het havengebied, mocht ik toch even aan Jan denken, een goede vriend en collega op DP. Ook al bijna een jaar uit de levenden vertrokken naar het paradijs ..... De temperatuur nog aangenaam , opgezadeld en vertrokken , doorheen de polders tot op de dijken naar het " verdronken land van Saeftingen " een middeleeuws kinkende naam voor het moeras gedeeltelijk en overstromingsgebied van de ooster en westerschelde , natuurmonument. Amaai een mondvol , maar toch meest complete omschrijving van het gebied. Mooie onvergetelijke vergezichten , en toch zo dicht bij huis. Heb een paar fotokes geplaatst op men google+ pagina onder Geranimo's westernriding experiance. Ga maar eens kijken en geef er een pluske aan , want dat is het waard...👍